Jawel, het is tweeduizendzesentwintig en hij is terug. De favoriet van alle (vijf) luisteraars van MeerRadio: columnist Viggo Rijswijk. Als Avatar Aang die ontwaakt uit een ijsberg wanneer de wereld hem het hardst nodig heeft, pakt hij de machtige pen weer op om al het onrecht in de wereld al schrijvend geweld aan te doen.
Tijdens mijn sabbatical zijn er veel nieuwsonderwerpen de revue gepasseerd die zich gretig zouden lenen als columnonderwerp. Figuren als Trump… en eh… Trump. Maar nee, eerst moet mij iets persoonlijks van het hart, alvorens ik mijn blik kan verleggen naar de grotere onderwerpen des levens.
Ik ben al enige tijd eigenaar van een auto: een blauwe Volkswagen Polo uit het jaar 2017, om precies te zijn. Ik ben van mening dat de evolutie van de autofabricage daar zijn summum heeft bereikt, maar dat terzijde. Als trotse Gen-Z-sneeuwvlok maak ik mij onder soortgenoten wellicht weinig populair met het hebben van een benzineauto, maar het zorgt er wel voor dat ik op plekken kom waar mijn vrienden met de plakhanden zich weinig begeven, namelijk: parkeergarages.
Laat me vooropstellen: parkeergarages zijn in principe een hele prettige uitvinding voor iemand die houdt van efficiëntie. Zoveel mogelijk vierwielertjes opstapelen op een zo klein mogelijk oppervlak — what’s not to like? Dat de prijzen vervolgens meestijgen met de inflatie, terwijl de kosten voor het hebben van een parkeergarage naar mijn idee niet toenemen, is iets minder sympathiek. Maar ach, ondernemerschap mag in dit liberale VVD-landschap natuurlijk beloond worden, hè. (Zeg ik het zo goed, Jort?)
Maar de stijgende kosten zijn niet de reden waarom ik mij vandaag tot u richt. Nee, het gaat mij om de wijze van betalen. Dat heeft eeuwenlang prima gewerkt. Al in de middeleeuwen kreeg je bij het inrijden met je koets een klein toegangskaartje. Bij het verlaten leverde je dat weer in bij de parkeerwachter, die op basis van de parkeertijd je tarief bepaalde. Prima systeem.
Later werd dit allemaal geautomatiseerd met slagbomen en betaalautomaten, maar ook daar valt weinig op af te dingen.
Echter hebben we nu een fatale misslag gemaakt in de evolutie van parkeergarages. Bij het inrijden trek je nog altijd een kaartje, maar tegelijkertijd wordt ook je kenteken gescand. Vervolgens stop je je kaartje in de betaalautomaat, je betaalt, en krijgt je kaartje weer terug.
Maar let op. Dan gebeurt het.
Je komt aan bij de uitrijslagboom, maar nog vóór je het kaartje in de paal kunt steken, gaat de boom al omhoog en moet je doorrijden. Vervolgens zit ik dus met dat kaartje in mijn middenconsole. En als je net als ik in elkaar zit, dan blijft dat ene kaartje daar wel even liggen.
Bij de volgende parkeergarage krijgt kaartje nummer één een vriendje erbij. En zo gaat het door. Totdat de hele familie bij elkaar zit. Uiteindelijk zit je met een kaartenverzameling waar de gemiddelde Pokémonverzamelaar jaloers van wordt.
En voordat ik nu reacties krijg van: “Viggo, er zijn parkeergarages waar je in én uit kunt rijden op kenteken!” — dat weet ik. En dat lijkt me helemaal top.
Maar onderschat niet hoeveel parkeergarages slechts de helft van deze techniek toepassen. Zonder specifieke mensen aan te spreken kan ik in ieder geval stellen dat twee van de twee parkeergarages in het centrum van Hoofddorp over dit halfbakken systeem beschikken.
Zodoende dus graag een oproep aan wethouder van verkeer Marja Ruigrok, of parkeerautomatenbedrijf Skidata, of desnoods in naam van de Koning: kan er alsjeblieft een volledig kentekensysteem worden toegepast? Of, als dat te veel gevraagd is, gewoon terug naar het oude kaartje-weer-inleveren-systeem?
Snel, voordat mijn Volkswagen Polo alle laadruimte — en dat is behoorlijk voor zo’n klein, handig te parkeren, zuinig rijdend karretje — kwijt is aan parkeerkaartjes.